خليج هميشه پارس ايران

روز ملي خليج فارس گرامي باد.

سايت گوگل در نقشه هايش نام خليج هميشه پارس را به نام مجعول و منحوس خليج عربي جعل كرده. دوستاني كه ميخواهند به اين كار ناجوانمردانه و بيشرمانه اعتراض كنند به نشاني زير بروند:

براي امضاي نامه به آدرس http://www.petitiononline.com/sos02082/petition-sign.html مراجعه نماييد.

از دوستان خواهش ميكنم كه براي آگاه سازي ديگران فرستاري با همين محتوا در وبلاگشان بگذارند .

بهار

بهار آمد و بلبل ترانه خواني كرد                      كه يار آمد و از گل قدح ستاني كرد

شكوفه هاي بهاري هميشه مانا باد                كه رشك خلد ابد اين زمين فاني كرد

مگر كه دست گهربند و رند ماني بود               كه بر صحيفه ي گل خط ارغواني كرد

نگر كه گيسوي باران به دوش كهساران          چه جلوه ها كه ز اسرار آسماني كرد

كنون كه بر قدح لاله ژاله باريده                      كنون كه پادشه باده حكم راني كرد

نماز و مسجد و منبر به مدعي دادم              كه بر من آب عنب جلوه اي كه داني كرد

                               بنوش باده،نترس از گنه كه ايزد خود

                                 به بزمگاه زميني قدح فشاني كرد

                                                                                    (علي_ ن)

سعديا چون تو كجا نادره گفتاري هست؟

درود بر ايران و ايرانيان

دوستان عزيز ببخشيد كه اينقدر دير به روز مي كنم.همان گونه كه مي دانيد در حال كشتي گرفتن با غول كنكورم و فقط كافيست لحظه اي غافل شوم تا مغلوب اين اهريمن ناپاك شوم!!.

روز بزرگداشت بلبل غزلسراي شيراز حضرت سعدي را به شما و تمام دوستاران اين بزرگ مرد تبريك مي گويم.واقعا سعدي در ميان تمام شاعران استوار ترين سروده ها را دارد.كافيست فقط چند تا از غزل هاي او را بخوانيد و مجذوب شيوايي كلام او بشويد.مي گويند سروده هاي سعدي سهل ممتنع است يعني خواننده به سادگي مفاهيم عميق آن را در ميابد ولي هر چقدر هم كه زور بزند نمي تواند مانند او بنويسد و بسرايد.براي خودم بارها پيش آمده كه خواسته ام بيتي از سعدي را به شيوه اي ديگر بنويسم ولي انگار اين كلمات را خدا آفريده تا اينگونه و در كمال فصاحت در شعر سعدي قرار بگيرد.مثلا به اين بيت توجه كنيد:

نه هر آدمي زاده از دد به است

كه دد زآدمي زاده ي بد به است

واقعا نگاه كنيد كه اين معني را با چه ايجاز و چه موزوني و ظرافتي به نظم در آورده!.

خوب ديگر سرتان را درد نياورم.با حكايتي از گلستان اين فرستار را تمام مي كنم.تقديم به شما:

كسي م‍ژده پيش انوشيروان عادل آورد كه شنيدم فلان دشمن تو را خداي عزوجل برداشت.گفت شنيدي كه مرا بگذاشت؟!

اگر بمرد عدو جاي شادماني نيست كه زندگاني ما نيز جاوداني نيست!

 

مجددا اين روز گرامي را به تمام فارسي زبانان جهان از جمله برادران افغانستاني( آريانا)و تاجيك تبريك ميگوييم .به اميد وحدت دوباره ايران .

هنگام طرب

تقدﻳم به همه ی دوستانی که در فرستار قبلی مرا مورد لطف خود قراردادند.

 

وقت آن آمد که جامی پر می ِرنگین کنیم                       خسروانه باده نوشیم و لبی شیرین کنیم

مست مستان،پای کوبان جان خود افشان کنیم               تا که رُستن را دگرباره  چو گل تمرین کنیم

بلبلان گویند گل ها بوی او را میدهند                         پس بیایید ای رفیقان سجده بر نسرین کنیم

نغمه های باربد را ما جهان گستر کنیم                   گنجها زین نغمه ها بخشش به هر مسکین کنیم

مست و بی غم،گیسوی آشفته ی شب را به دست              با کرشمه  دامن ِ افلاک را پر  چین  کنیم

وام گیریم از لبان سرخ دلبر بوسه ای                       با  یکی  دیگر  ادای  قرض را تضمین کنیم

خوشه ی انگور تاک از بهر مستی کم بود                   کوزه ها را پر ز خون خوشه ی پروین کنیم

مرغ شب گر بسملِ تیغ سحر گه شد چه باک                  باز  فرداشب  بیاییم  عشرت  دوشین  کنیم

از ازل تقدیر ما این بود و تا روز ابد                      سجده  بر  مهراب ِ ابرو  و  لب  نوشین  کنیم

بر ستون عرش ایزد،لاله ی خونین، قسم

اهرمن را از رخ شادان خود غمگین کنیم

                                                                        (علی_ن)

 

اوقات به کامتان وخدا ﻳارتان باد.

 

باده

این غزل را به سبک هندی و متاثر از مولانا صاﺌب تبریزی سروده ام.

مولانا صاﺌب یکی از پایه گذاران سبک هندی در ادبیات فارسی بود که

این سبک را به بالاترین درجات زیبایی رساند . نازک اندیشی و خیال بندی و استفاده از تصاویر و درون مایه های شگرف از خصوصیات اشعار ایشان است.

 

تقدیم به شما:

 

 

جام هوش ما ندارد طاقت این  باده را                 بشکند آتش, زجاج  در میان بنهاده  را

کاش در دیر جهان جامی پر آتش داشتم              تا که روشن می نمودم ظلمت سجادّه را

زیر سنگین بار دنیا بشکند آخر کمر                  سال ها گردانده ام این آهنین کبّاده  را

پای در مرداب عادت گر فرو شد غرقه ای          پایگه بر عرش  باشد مردم  آزاده را

پشت لذت های دنیا خنجری پنهان بُِِود               مهر ِ چوپان می فریبد گوسپند ساده را

گرچه در خاکیم اما آسمان در چنگ ماست        میوه ی پر وزن باشد شاخه ی افتاده را

تا رخ تابان او آمد برون,لرزان شدیم               هیبت محشر به رقص آرد کُهِ استاده را

                      عاقبت منصور باشد هر که در آغوش اوست 

                      حق بود بر دار رفتن,جان به عشقش داده را

(علی- ن)

 

پیشاپیش 29 بهمن ،روز سپندارمذ را به تمام ایرانیان عاشق

وعاشقان ایران شادباش می گویم.در سایه ی اهورایی حق

پیروز و سرفراز باشید.

 

رباعی

چند وقت است که سخت گرفتار کنکورم . جز این دو سه رباعی چیزی برای عرضه نداشتم.

برگ سبزی است تحفه ی درویش     چه کند بی نوا؟ ندارد هیچ!

تقدیم به شما:

 

پند

با سیم تنی که روی او هست چو ماه         در بزم نشین و دست غم کن کوتاه

ور مدّعیان تو را کنند نهی,بگو:             «لا حول ِ وَ  لا  قوّة الا بالله »!

                                   *****************

دین

روزی که مسلمان به رُخت گردیدم           از باغ خرد شاخه ی عیشی چیدم

گفتند به من که رهبر دینت کیست؟           خیّام  تویی تو  مرجع  تقلیدم !!

                                  *****************

بوسه

من جان به لبت دهم اگر بوسه دهی         سر را به رهت  نَهم اگر  بوسه دهی

هر چند که بدبخت و گدایم , اما              خوشبخت تر از شَهم اگر بوسه دهی    

                                  *****************

تو

آزادی  از این دام غمت,بند من است       از روز ازل عشق تو سوگند من است

عشق تو و جان فشانی و بی خردی        این رسم  و  رهِ دل خردمند  من است      

                                ******************

به منا سبت امروز

در چاله بدیم تا که آگاه شدیم                     مشغول دعا...., نصر من الله شدیم

شادان که ز چاله ای برون می آییم             از چاله برون شدیم و در چاه شدیم!

                              ******************

 

            ر

جمعه......

گویند که مصلح جهان در راه است                 روشنگر ظلمت زمان در راه است            

یارا تو دگر ستم نکن بوسه بده!                     نابود گر ستمگران در راه است

سطح زمین سپید شده؛آسمان سیاه                        از پنجره به سوی زمین می کنم نگاه:

گویا عروس گشته دوباره زمین پیر                       مهریّه اش نموده فلک سیم قرص ماه

آن جامه ی سپید نموده تنش عروس                     داماد کرده بر تن خود جامه ی سیاه

هوهوی باد و هلهله ی خشک شاخه ها                 خندیدن کلاغ به آواز قاه قاه!

امشب شود زمین دگر آبستن بهار                        احسنت,آفرین شود اوضاع روبه راه

    **  **  **  **  ** *

 

بیرون شدم ز خانه و کردم نگه به دشت

یخ گشت خون به رگ همه زین سردی پلشت

 

انگار اشتباه سرودم, عروس کیست؟                 این زال مو سپید ته خط زندگی است

جامه سیاه کرده فلک در عزا, بله،                    وان هلهله نبود؛ فلک سخت می گریست!

خورشید!ای پدر نگهی کن به دخترت                 چندی است قلب او همه از مهر تو تهی است

ای وای!سقط شد دگر آن نطفه ی بهار                     ای  قاتل  ستمگر سرما  دمی  بایست

                              ** ** ** ** ** ** ** **

من سوی خانه می روم و می روم بخواب

گوید که:«شب بخیر عزیزم،تو خوش بخواب»

                                   این را چه ظالمانه زمستان بگفت,آخ

 ...............................................................

 

در نیشابور که هوا بس نا جوانمردانه سرداست

در دیار شما چگونه است؟

تقدریم به شما

 

شلاق وار می وزد این باد بر جهان

وز اشک آسمان شده پشت زمین چو ماه

وآن قاتل دژم رخ بد کار،روزگار

                                   اینبار قصد جان طبیعت نموده ،آه!

 

ای ابرهای تیره دل ای کودکان بحر

خورشید گوی بازیتان نیست بس کنید

او پادشاه عرصه ی گیتی ست،او شه است

-(هر چند عرصه ی ِ شهی ِروز کوته است)-

                             بی حرمتی چقدر دگر؟!ایست بس کنید

 

در غارهای تیره و پر پیچ ،مردمان

چون کرمهای خاکی ِ خونسرد  خفته اند

آری،تمام آتش سوزان عشق را

                          در ژرفنای صخره ی نفرت نهفته اند!

 

ای خفتگان ِ منتظر گرمی بهار

دارم برایتان خبری بد از آن نگار:

«چرخ زمان به کوی زمستان خراب شد

                        یخ زد تمام پیکر آن، گشت ماندگار»

 

پس منتظر نباش، که پای بهار هم

مانند شعله های دل تو فلج شده

شمشیر ِتیز و ظالم و خون ریز روزگار

                    از بهر سر بریدن آن یار کج شده

 

ای مردمان ِمرده ی اقلیم یخ زده

دیگر بس است خواب،بر آرید سر زگور

شیپورها برای شما بانگ می زنند:

                «این است رستخیز و همین است نفخ صور»

 

پس سرکشید جرعه ای از آب زندگی

آن زندگی بخش جهان« پاک تاک زاد»

آتش زنید «چرخ اسیر زمان»به عشق

                پس آفرین به قدرت و گرمی عشق باد

...............................................